இன்றைய சிந்தனை..

என்னிடம் ஒரு கைத்துப்பாக்கியும்
மூன்று குண்டுகளும் இருந்தன...

முதல் குண்டை என் அப்பாவின் நெற்றியில் வைத்து ஒரு அழுத்து அழுத்தினேன்...

நெற்றியைத் துளைத்து மூளையைக் குடைந்து பின் மண்டையைப் பொத்தலிட்டு குருதியோடு சிதறி அவரின் கண்கள் பிதுங்க என் கண்களை உற்று நோக்கியே சரிந்தார்...

இரண்டாம் குண்டை என் அம்மாவின் நெஞ்சில் வைத்து ஒரு அழுத்து அழுத்தினேன்...

இதயத்தைத் துளைத்து முதுகின் வழியாய் பொத்தலிட்டு இதயத்தின் திசுக்களோடு ஒட்டிக் கொண்டு அவள் சரிய விரல்களால் என் கையை தடவியப்படியே சரிந்தாள்..

மூன்றாம் குண்டை என் நாவு நனைக்கும்
உமிழ்நீர் எச்சிலோடு துப்பாக்கியின் குழலை உள்ளீட்டு ஒரு அழுத்து
அழுத்தினேன்...

என்னுடைய பின் மண்டையோட்டின்
வழியாக துளைப்பதற்கு முன்
மூளையின் கடைசிப் பதிவான
" அம்மா " வென அலறியே சரிந்தேன்...

இரண்டுக் கொலையும் ஒரு தற்கொலையும் நடந்தேறியது...

நான் சுட்ட முதல் குண்டின் பெயர்
" சொல் கேளாமை"...

நான் சுட்ட இரண்டாம் குண்டின்
பெயர் " தாய்பாசம் அறியாமை" ...

நான் சுட்ட மூன்றாம் குண்டின்
பெயர் " சுயமதிப்பை உணராமை"...

நான் வைத்திருந்த கைத்துப்பாக்கியின்
பெயர் தான் " வாழ்க்கை"...

உங்களிடமும் கைத்துப்பாக்கியும்
குண்டுகளும் இருக்கின்றன....

விரல்களால் அழுத்தப் போகிறீர்களா அல்லது உள்ளங்கைகளால் வைத்து அதை உணரப் போகிறீர்களா? நீங்களே நன்றாக சிந்தித்து முடிவெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்...

கதையின் நீதி :-

நாம் எதிர்பார்த்த மாதிரி வாழ்க்கை எல்லோருக்கும் அமையாது, ஆனால் நம்ம முயற்சி பண்ணினால் கண்டிப்பாக நம்ம எதிர்பார்த்த மாதிரி நம்முடைய வாழ்க்கையை மாற்ற முடியும்...

உங்களைப் பெற்றெடுத்த தாய் தந்தையைத் தவிர வேறு யாரையும் நம்பாதீர்கள்.

பெற்றவர்களின் பாசத்தில் கோபம் இருக்குமே தவிர துரோகம் இருக்காது...

இது தான் உண்மை √